Het verhaal achter de documentaire
Van boerderij naar beweging
We komen aan in Greystones en worden ontvangen door twee identieke mannen. Even moeten we wennen: wie is nu wie? Maar David Flynn en Stephen Flynn zijn het gewend dat mensen hen door elkaar halen. Hun energie is direct aanstekelijk, open en enthousiast.
Zij zijn de gezichten achter The Happy Pear, de Ierse tweelingbroers die je grote kans al kent van hun social media kanalen, waar ze een wereldwijd publiek inspireren met hun kijk op voeding, gezondheid en leven.
Wat in 2004 begon als een kleine groente- en fruitwinkel in Greystones groeide uit tot een bekend Iers merk met een café, bakkerij, kookboeken, online cursussen en een grote community. Hun missie is door de jaren heen hetzelfde gebleven: mensen helpen gezonder en gelukkiger te leven door meer plantaardig te eten.
Achter die zichtbare beweging ligt ook iets tastbaars. Op hun regeneratieve boerderij nabij Greystones werken ze op ongeveer vier hectare volgens biologische en regeneratieve principes, met veel aandacht voor bodemgezondheid, biodiversiteit en lokale voedselproductie. De oogst van het land vindt zijn weg naar hun café en voedselboxen, waarmee ze de cirkel tussen bodem en bord proberen te sluiten.
Net als de boeren die we eerder ontmoetten, begint ook hier alles bij de gezondheid van de bodem. En net als bij hen voelt ook hier de praktijk soms weerbarstig: de overtuiging dat het anders moet, maar binnen systemen die daar niet altijd op zijn ingericht. Toch blijft de energie die David en Stephen meebrengen onverminderd overeind.
Hun werk beweegt ergens tussen idealisme en dagelijkse realiteit, gedragen door de overtuiging dat verandering begint bij doen. En precies dat gevoel blijft hangen wanneer we Greystones achter ons laten.
Want terwijl het verhaal zich steeds verder ontvouwt, wordt ook duidelijk dat dit geen losse ontmoetingen zijn. Het zijn schakels in een groter geheel, een zoektocht die ons steeds verder brengt langs mensen die op hun eigen manier proberen hetzelfde te beantwoorden: hoe bouw je iets dat klopt, in een systeem dat nog niet altijd meebeweegt?
Die vraag neemt ons mee verder, van de Ierse kust richting Engeland. Naar de Chew Valley, waar we Luke Hasell opnieuw opzoeken, terug naar waar een deel van dit verhaal ooit begon.
Waar alles samenkomt
Vanuit Ierland zetten we koers naar Nederland, maar onderweg gaan we nog even langs bij Luke. Het is een fijn weerzien. We maken van de gelegenheid gebruik om hem eens goed en rustig te interviewen. Zo kunnen we dieper ingaan op zijn achtergrond, zijn persoonlijkheid en zijn motivatie om boer te zijn. Zijn vader was boer en hoewel Luke zelf helemaal niet de intentie had om in diens voetsporen te treden, heeft hij na het overlijden van zijn vader toch het bedrijf overgenomen.
Zijn familieboerderij richt zich op vleesproductie. Daarnaast runt hij een community farm voor gewassen én heeft hij een restaurantconcept in Bristol onder de naam ROOT. Hier is de groente het vertrekpunt en staan smaak en eenvoud centraal.
Op dat moment zijn we eigenlijk onderweg naar de opening van zijn nieuwe locatie in Bristol, maar zoals zo vaak bij documentaires loopt de realiteit net even anders: de planning schuift een paar dagen op. Wat overblijft is een ander, maar minstens zo waardevol beeld: we filmen het restaurant terwijl het nog in aanbouw is, midden in de rauwe fase voordat alles af is.
Daarnaast organiseert Luke ook het Valley Fest in de Chew Valley, een festival waar muziek, eten en gemeenschap samenkomen, met als doel zijn visie op landbouw en voeding letterlijk naar mensen toe te brengen. En op een deel van zijn land heeft hij een unieke camping ontwikkeld met bijzondere accommodaties, als een manier om mensen niet alleen te laten eten van het land, maar er ook echt tijd door te brengen en het te ervaren.
Wat opvalt is niet alleen de schaal of diversiteit van zijn projecten, maar vooral zijn energie. Luke werkt zich letterlijk een slag in de rondte, maar blijft in alles wat hij doet opmerkelijk toegankelijk en behulpzaam, ook naar ons als filmmakers toe. Het voelt alsof sommige mensen simpelweg alles geven wat ze hebben, zonder terughoudendheid. En tegelijk dringt zich een ongemakkelijke gedachte op: dat juist deze mensen, die zo hard werken voor een eerlijker en gezonder voedselsysteem, opereren binnen een realiteit die hen weinig ruimte en zekerheid biedt.
De marges zijn klein, de systemen complex en niet altijd ondersteunend voor boeren die het anders willen doen. Soms voelt het alsof je een beetje gek moet zijn om boer te willen zijn. En ergens herkennen we dat ook in onszelf: je moet een zekere vorm van vasthoudendheid, misschien zelfs obsessie hebben om dit werk te doen, of het nu in de landbouw is of in het maken van documentaires.
Gered op het laatste moment
Die laatste avond van onze reis gaat het mis met onze overnachting. Pas laat in de middag realiseren we ons dat er geen bevestiging is, en om acht uur ’s avonds staan we zonder plek om te slapen. Moe, uitgeput en nog vol van de beelden van de dag, bellen we Luke. Zonder aarzeling regelt hij een plek voor ons op zijn camping, tussen het land waar hij zelf zo nauw mee verbonden is. Wat volgt is een rustige avond op een plek die we niet hadden gepland, maar precies op het juiste moment komt.
Die nacht kopiëren, sorteren en back-uppen we tot laat in de nacht al het materiaal. Zoals iedere dag van deze reis schuift slaap naar achter, maar het gevoel dat blijft is hetzelfde: we hebben iets bijzonders vastgelegd.
En ergens tussen vermoeidheid en voldoening in wordt één ding duidelijk. Dit soort reizen, met alles wat erbij komt kijken, zijn precies waarom we dit werk doen. We nemen afscheid van Luke en laten de Chew Valley achter ons. De gesprekken verstillen terwijl de kilometers richting de kust en de ferry zich opstapelen.
Wat blijft
Met die vragen reizen we verder, richting huis. Niet meer op weg naar een volgende ontmoeting, maar in de stilte van de terugrit, terwijl de beelden zich opnieuw ordenen in ons hoofd. Wat zich gaandeweg steeds duidelijker aftekent, is dat deze verhalen niet alleen gaan over inspiratie of vernieuwing, maar ook over de spanning waarmee die verandering gepaard gaat. Achter de energie, het idealisme en de pioniersgeest schuilt bij veel van de mensen die we ontmoeten dezelfde onderstroom: de zoektocht naar zekerheid in een systeem dat daar niet vanzelf in voorziet.
Het is een vraag die blijft terugkomen, in verschillende vormen en op verschillende plekken. Hoe bouw je aan iets dat klopt met je overtuiging, als de structuren eromheen daar niet altijd op zijn ingericht? En wat betekent het om door te gaan, juist wanneer de randvoorwaarden niet meebewegen?
En misschien is dat wel wat al deze boeren met elkaar verbindt. Niet alleen hun visie of hun manier van werken, maar de keuze om het toch te blijven doen. Dag in, dag uit, in een systeem dat niet altijd meewerkt, maar waarin zij blijven bouwen aan iets wat toekomst kan hebben.
